Feb 8, 2012

if in doubt, throw a party

 
 Daar is 'n paar dinge wat jy nooit vir twee mense wat in 'n proper langafstandverhouding is (nee, een wat bly in Pretoria en die ander een in Johannesburg, tel nie), moet sê nie.  Dit sluit in sjoe, maar is dit nie moeilik nie? (natuurlik is dit fokken moeilik), absence makes the heart grow fonder (waar is die naaste bottel wyn?) en kan julle nie maar iets aan die saak doen nie? (nee tannie, ons is altwee uiterste masochiste wat eintlik eindeloos plesier in hierdie arrangement vind).  En omdat dit wel een van die moeilikste goed is waarmee ek al ooit moes deal, saam met my twee motorkapings in een jaar en my ewigdurende eksistensiële krisis, trek ek my aandag daarvan af op dieselfde manier wat ek met my post-traumatiese stres en taamlike morbiede obsessie met die dood gedeal het – ek hou dinner parties.  Ek het nog altyd in die redemptive kwaliteite van kos geglo; nog meer so in die konteks van 'n klomp mense om 'n tafel, 'n klomp mense vir wie ek kan kos maak.  So dis wat ek doen.  Ek hou partytjies.
 
Die laaste paar maande was rof.  Dalk omdat ons naby aan die einde van die separation is, die nerwe oor die algemeen dun.  (Ook sal ons dit sterk afraai dat beide partners ooit op dieselfde tyd 'n major graad sit en klaar maak.) So ek het baie partytjies gehou.  In September was daar 'n Victoriaanse piekniek, met potted pork en dainty kolwyntjies en 'n shooter's sandwich, met mosterd, uie en 'n sappige stuk steak wat in 'n uitgeholde ronde brood geplaas word en dan oornag platgedruk word onder elke moontlike swaar glasbottel in jou besit, en jy dit die volgende dag in dik skywe kan sny terwyl jul lê op die gras.  Ons het Pimms gedrink, aarbeie geëet, ure lank gesels.

'n Week later het ek en my vriendin Amelia 'n Mad Men partytjie gehou, met kitsch kos uit die 60s – pigs in a blanket (aka die mees ongesonde dog verslawende appetiser in die geskiedenis van kos), devilled eggs, en chips (skyfies vir die puriste, maar wragtag, wie gebruik ooit daai woord?) met 'n uiedoopsous.  Hoofgereg was nie net een nie, maar twee potte fondue – een kaas en een olie.  Ons het almal soos karakters uit die reeks aangetrek, en heel aand martinis gedrink (asook 'n Tom Collins, 'n mint julep, en die surprisingly lekker old fashioned, Don Draper se drug of choice).  Nagereg was 'n kersiepastei, so uit die boeke.  Die laaste mense is die volgende oggend om 3 eers weg. 
 Desember was daar 'n Kerspartytjie.  Met dertig mense in my huis (red 'n volk, ek het gedog helfte gaan nie opdaag nie), kersversierings gemaak uit ou bladsye van 'n Duitse wetenskapfiksie roman wat uitmekaar geval het, en eggnog.  Waaroor almal natuurlik altyd aanvanklik baie skepties is, maar waarvan daar ook niks uiteindelik oorbly nie – daai kombinasie van eiers, room, suiker, brandewyn en whisky is onweerstaanbaar.  En daar was kos (want ek kan dit glad nie verstaan as mense jou na hul huis toe nooi, vir jou drank ingee, en dan verwag jy moet heel aand op 'n leë maag kuier nie).  Turkse börek, filosigare met feta en groenolyf en makadamianeut, kappertjiesaad en vars origanum, bruschetta met tuisgemaakte basiliepesto en oondgeroosterde tamatie, crudites met beet tzatziki, yskoue shots gazpacho, my ouma se legendary vleispasteitjies.  Daar was ook varkfilet gemarineer in gerookte paprika, baie knoffel en tiemie, vinnig gebraai en gesny in dun skyfies, en speseryneute, met komyn, kaneel en bruinsuiker.  En my vriende Nicola en Roger het twee van hul famous terte gebring – een met feta en kersietamaties, 'n ander met gekarameliseerde uie en anjovis.  Nagereg was 'n sjokoladetruffelkoek.  En nog 'n glas sjampanje.  En Christmas carols uit die veertigs. 
Maar steeds was het einde niet.  Ek en my ma het 'n Kerstee gehou, om beide van ons se lustigheid vir bak te plesier.  Daar was, natuurlik, hopeloos (hopeloos!) te veel koek.  'n Panforte, 'n pannetone, 'n tradisionele vrugtekoek met marsepein, sjokolade rugelach (Happy Hanukkah!), tuisgemaakte mince pies, gemmerbroodkoek kolwyntjies, en 'n reuse feestelike pavlova, met geklopte room, grenadillamoes en lietsjies.  En daar was, natuurlik, weer sjampanje. 

Dankie tog vir dinner parties.  Hul maak hierdie lewe leefbaar.

5 comments:

Riette said...

Dankie tog vir dinner parties! My mond water...

arcadia said...

Riette! Wil jy en jou man oor kom vir ete? (Ek is ernstig.)

Riette said...

Natuurlik! Jy't reeds 'n mail in jou inbox.

Rosie said...

Love it.

m-l said...

Wens ek was daar!