Dec 31, 2010

waatlemoen, vir oulaas

Geluk is die eerste waatlemoen van die seisoen. 

En dikwels ook elke een wat daarop volg.  Hoop jul oujaarsdag sluit 'n heerlike koel waatlemoen in, geëet op 'n grasperk onder 'n boom. 

Ons het die jaar saam met jul geweldig geniet.  Hier is op die volgende twaalf maande van voer, en gevoer word. 

Dec 23, 2010

kersfees, amper

Hierdie was veronderstel om 'n post te wees oor die laaste van my Kersgebak; 'n Peter Reinhart stollen, en 'n groot sjokolade panforte, wat in skywe gesny is vir geskenke.  Maar met J se gesukkel om weg te kom uit Engeland is dinge meer deurmekaar as wat ons gedink het dit sou wees.  So daardie post gaan nie nou geskryf word nie; ek is oppad bed toe voor ek solank alleen vlieg na J se gesin in Simonstad, waar ons almal reikhalsend uitsien na sy koms.  Intussen sal ons onsself besig hou met al die lebkuchen en die speseryneute en die stollen, en 'n groot skyf panforte.  Geseënde Kersfees, liewe lesers.  Mag jul Kerstyd ongelooflik opwindend wees.

Dec 21, 2010

Maak vol daardie koekieblikke! Dis Kersfees in Arcadia. Deel 4: Zimtsterne en Sjokoladekoekies

Het jy al begin bak?  Is jou koekieblikke verlos van 'n eensame lewe agter in die kas?  Ek hoop so.  Indien nie, waarvoor wag jy?  Krismis kom 'ok. 

Daar wag tans not twee tipes koekies wat  uitgedeel moet word.  Die eerste is zimtsterne, oftewel Oostenrykse kaneelkoekies.  Ek het dit vir die eerste keer raakgelees in 'n Joodse kookboek van my, en dit was deel van ons Christmas in July spyskaart gewees, jare terug.  Daar's geen meel in die resep nie, net baie fyn amandels, eierwit, en versiersuiker.  En natuurlik kaneel.  Jy rol die deeg uit, druk sterretjies uit, en versier dit met 'n bietjie van die meringuemengsel waarmee jy vroëer besig was, voor jy dit bak.  Intussen probeer J my leer hoe om die woord zimtsterne reg uit te spreek.  Dis moeiliker as wat jul dink.

Die tweede baksel is sjokoladekoekies met stukkies donkersjokolade en macadamianeute.  (Onthou jul wat ek gesê het oor kort-kort winkel toe moet hardloop vir nog neute?  Ek was ernstig.)  Hul lyk veral beautiful in 'n groot glasbottel, met 'n rooi strik omgebind. 

Nou is daar nog net 'n stollen wat wag.  En dalk panforte.  Grootskaalse opwinding. 

Dec 19, 2010

hibiskusystee

Terwyl ek in Engeland was het ek en J vir amper 'n maand lank sy studieleier se huis opgepas terwyl die en sy vrou in Turkye gereis het.  Buiten die groot kombuis, dubbeld die grootte van my kombuisie in Arkadia, was daar ook 'n luscious tuin.  Met 'n houttafel wat die eienaar van die huis self aanmekaar getimmer het.  Daar het ons middagetes en aandetes geëet terwyl ons die twee katte in ons sorg probeer oorreed om van ons te hou, 'n projek wat meestal hoogs onsuksesvol was.  En ons het mense oorgenooi, vir 'n aand van pizza en brownies, en ystee.  Hibiskusystee.  Hibiskustee is 'n wonderlike ding, 'n diep karmosynkleur en suur op die tong.  Dis ook heerlik koud.  J het my oorreed om hierdie keer 'n kaneelstokkie, steranys en kardamom by die tee te voeg terwyl dit trek, en hy was reg; dit gee die eindproduk 'n heerlike diepte in terme van geur.  Ons gaste was wel lugtig vir die vreemde tee.  Is daar drank in?  Waarvan word dit gemaak?  Is hibiskus dan nie 'n blom nie?  Is ons seker dit is nie toksies nie?  Oh, well.  Dit het beteken daar was meer vir my. 

Ns: J is toe nog nie hier nie.  Die sneeu op Heathrow het beteken dat hy nie kon uitvlieg nie, en ons wag steeds op 'n vlug vir hom.  Intussen drink ek slegte Spaanse wyn en wag vir nuus.  Beter dae. 

Dec 18, 2010

amper

Ek skryf hierdie vanaf 'n garage buite Bloemfontein, oppad terug van die see. Twee weke saam met my gesin, voor Johannes môre arriveer uit die vreemde, en weer saam afvlieg Kaap toe vir Kersfees. My tyd by die see is gevul met eindelose seeswemmery. En roosterkoek, braaivleis, baie gin and tonic's, bier shandies, en die heerlike Wild Oats Sedgefield Farmers Market, en 'n lang gesprek met 'n ou Duitse oom wat in sy vrye tyd Thuringer streuselkoek en stollen bak. Daar was ook 'n partytjie, met almal in my gesin wat saam partytjiekos maak, waar ek croquettas gebak het, en klein latkes gebraai het, met 'n lekseltjie suurroom en kaviaar op. Tiramisu vir poeding. En sjampanje. Altyd sjampanje.

Die laaste paar dae is ons oorval met verwoede reën, en het ek die tyd spandeer voor die stoof. Een ysige aand was daar buckwheat crepes met Nutella, goudbruin en herinnerend aan een aand lank gelede in Carcasonne. En toe die laaste van die Kersgebak wat als afgevlieg word Simonstad toe, 'n diep donker sjokolade panforte, met amandels, makadamianeute, droë bosbessie en appelkoos. En twee stollens, met brandewyn en whisky-belaaide sitrusskil, rosyne en korente, en 'n heerlike stafie marsepein binne-in toegerol.

Vanaand klim ek vroeg in die bed, staan môre douvoordag op, en ry na die lughawe. As ek 'n winkel oop vind sal ek J inwag met 'n bossie blomme. Eindelose opwinding, hier.

Dec 17, 2010

rice crispiekoekies

Kyk, jy't nie veel nodig om my te oorreed om 'n rice crispiekoekie te eet nie. Nie net is dit heerlik lekker nie, maar dit het ook 'n oormaat pynlose nostalgie in elke happie. Dis Laerskool, maar sonder 11-jarige bitches wat agter in die klas sit en oor jou skinder.
En daar is maniere waarop dit nog beter kan wees, soos as jy die botter lank genoeg op die stoof hou sodat dit heerlik verbruin, en 'n eetlepel of wat sout iewers langs die pad byvoeg. Dankie, Smitten Kitchen. Ek is verlief.

Dec 16, 2010

Bottles with memories

A says I have "a stash of alcohol in my wardrobe", but that makes me sound like someone with a habit.  True, I keep my bottles where it's cool and dark, not far from my bed, but a habit?  Had that been the case, I obviously would have drunk it all, long ago.   I'm supposed to be almost packing, clearing up, tidying, but instead I take my bottles out and have a look.  A census of sorts, but with more tasting involved.


This is after censoring the wines, the almost done whisky and the Tanqueray in the kitchen.   Some have been opened, some are safely shut.  They were picked up over the years:  mostly on travels of my own, sometimes on those of others.  These are my memories, stored in bottles.  (Remember the BFG?) 

So let's take a tour.  On the far left, we start with the strong stuff.   Oom Thys se Witblits.  Distilled on a neighbour's farm, this one is not for children.  Big and sharp, the alcohol content is eye-wateringly unkown: you are drinking on the edge of sanity here.  I arranged for its import as a result of Greek friends forever warning me of the potency of their raki.  The level of the bottle is a fair indication of the number of them who've been corrected.  When the shock subsides they invariably ask how I drink it - I don't. 

The losing, but significantly more palatable side of the contest is next - Cretan raki.  It comes in a plastic water bottle, airmailed in by their concerned family members from Athens. Home distilled, it is barely available commercially, mostly unregulated. I imagine the EU must be slightly uncomfortable.  It's very similar to grappa, possibly less aggressive, and without the sticky anise you find in Turkish and some mainland raki.  I find it highly enjoyable, sipped neat from the bottle, shared between friends.  When said friends returned to Greece, I also inherited the inevitable bottle of ouzo, tall with a blue label.  This time with the sticky anise.  When the mood takes me, and everyone is excitedly using their hands to emphasise their respective and irreconcilable viewpoints, I take it on ice.  But I have to be in the mood.

Then a bottle Verpoorten advokaat, pale egg yellow, acquired in my ramblings through Germany, followed the tiny Poire Williams and Messias port, both gifts from travelling family, now waiting for the right evening.  And pastis.  Gifted anise again, for my next Provencial phase.  I imagine late summer sun, drinks in the garden, old men with flat caps.   A small unit of sloe gin, bright red, from a day of driving through the Cotswolds. 

The next few are from Central Europe.  Slovakia provided me with demänovka  (herbal, as yet unopened), and the smaller bottle of borovička: a juniper brandy, similar to gin, but not as oily.   And with less pronounced botanical elements.  But it was cheap, so I shouldn't generalise.  I found both bottles in a small store in Poprad, on an endless wait for the train to Bratislava.  There were a lot of crows around.  And Soviet statues, war memorials, and more recent Coca-cola signs.



From Hungary came the two golden bottles of Tokaji, one sweet, one dry.  The former is Aszú, the mythical one.  Botrytis berries are pressed for an intensely sweet extract, but the sugar is balanced by enough acidity to result in a very complex taste experience.  The dry bottle is unknown: it fit in the Forints I had to dispose of at the airport.  Then a fat bottle of Unicum, that most unique of herbal bitters.  It's not for those who like their drinks to be submissive, but it makes an excellent digestif, as I discovered on a rainy night in a hotel bar.  St Hubertus is another unknown: Hungarian again, the usual secret recipe stuff, but references point to orange and herbs.  This one will become a gift.

At the back the tall bottle of manzanilla is filled with Spanish sun:  bone dry, very pale.  From when A was here, in June.  It stirs the need for tapas.  The last three bottles are palinka, the white Hungarian brandy.  Two based on apricot, one on pear.  Quite close to the Witblits again, but softer.  A reminder of fried chunks of goose liver.

Maybe it does look a bit like a "stash"?

Dec 15, 2010

arabian nights


Soms raak dit vreeslik warm hier in Arkadia.  Om dinge af te koel maak ek al die vensters in my woonstel (so aaklige woord, ek verkies die Nederlandse appartement), wawyd oop, sodat die wind inswiep oor die blokkiesvloere van my eetkamer tot in die kombuis, waar ek voor die stoof staan en kook vir die gaste wat oor 'n rukkie sal arriveer.  Die aand het 'n Midde-Oosterse kleur.  Ons begin met labneh, wat ek oor 'n paar dae lank gemaak het en wat nou in die yskas wag.  Geïinspireer deur Yotam Ottolenghi gaan ek dit bedien met gekapte pistaschioneute en swart olywe, en twee reuse flatbreads warm uit die oond, met heelwat olyfolie en nigellasaadjies.  Die flatbreadresep is 'n gunsteling, uit Casa Moro, maar ek laat gewoonlik die deeg 'n ekstra paar uur staan sodat die geure nog beter ontwikkel.  Hoofgereg is ook 'n weergawe van 'n Moro dis, repies varkmaag met komyn en paprika, met 'n reuse bak fattoush aan die kant.  Ongelukkig het ek my die aand misgis met die oond se temperatuur, en die vark was ietwat erg aan die taai kant.  Apologie aan my gaste.  Poeding was wel heerlik – ook beide uit kookboeke, goeiste.  Nigel Slater se klam, neuterige pistachio- en suurlemoenkoek, uit The Kitchen Diaries, bedien saam met oondgeroosterde swart vye met kaneel, a la Nigella Lawson se Forever Summer.  En soos gewoonlik, heelwat wyn.  Welkom in my huis.  As jul te warm kry, gaan staan gerus voor die vensters en kyk uit oor die stad.  Dis pragtig vanaand. 

Dec 14, 2010

Chocolate crinkles

Christmas.  Soon.  Last time I checked it was months away, now it seems like tomorrow.  Some people are excited, I don't quite know where I stand.  Seeing people, food, cinnamon: good.  Also the sun, just a tiny bit of southern sun.  But time?  Time.  Where did it go?  Stealing people, light, warmth and the space to do things.    And then there is the commercial assault, reason enough to ban Christmas if you ask me.  eBay has been blackmailing me to buy for weeks now, with a helpful countdown for extra claustrophobia.  I won't buy.  My protest is to bake.  Not on a grand scale - others can do that.  Just a batch of so of something festive.  To gift, to share, to eat on a winter's night.  Because it involves sugar, I call on A for suggestions.  She helpfully provides two pages of options: too many, but they do inspire.  I choose randomly.  Korova cookies  sound irresistible, just on the name, but they are discarded for the visual excitement of the Chocolate Crinkles

Mostly chocolate, with flour to support, eggs to bind, sugar for the time of year, and butter, because.  A fairly quick blend gives you the dough, which chills for a bit, overnight in my case.  Then a million tiny balls shaped and rolled in icing sugar.  Almost like baking truffles.



After ten minutes on a baking tray they emerge.  Semi-collapsed, suspiciously wobbly, with beautiful cracks in the white.  They taste even better than they look:  really dark, very moist*,  almost too much. 



And then you want another.


* They did dry up later.

Dec 13, 2010

Dis Kersfees in Arcadia! Deel 3: Speseryneute

Ons onderbreek die koekie line-up om jou te vertel dat dit tyd is om met heel nuwe oë na neute te kyk.  Om die seisoen te omhels en hul te laat glinster in bietjie botter, bruinsuiker en speserye.  Hierdie speseryneute is wat alle neute wil wees as hul eendag groot is. 

Die kombuis is (alweer) in 'n toestand.  Tussendeur die bak van nog koekies het ek pas meer as 'n kilogram neute gerooster in die oond, en baie, baie amper als verbrand.  Op hierdie stadium van die Kersfeesvoorbereiding voel dit asof ek nooit in besit van genoeg neute sal wees nie – ek gaan kort-kort winkel toe vir nog.  Maar in alle geval.  Buiten die amper noodlottige roosterproses van die neute, rooster ek ook komyn.  Dit word fyngestamp en gemeng met cayenne pepper en kaneel.  Intussen word die geroosterde neute gedompel in 'n groot pot waarin 'n paar eetlepels botter gesmelt is, en na 'n minuut of so voeg jy 'n paar eetlepels bruinsuiker, jou speserye, en sout by.  En dis dit.  As al die neute bedek is tiep jy die pot uit op 'n gesmeerde oondplaat, en laat hul afkoel.  Myne gaan verpak word in groot glasbottels, en dan afgepiekel Kaap toe.  Dis nou as ek dit regkry om nie helfte van hul te eet nog voor ons vertrek nie. 

Ns: Die resep is hier, as jul belangstel.

Dec 12, 2010

Change

While A has been distracting you with her elegant words, I've had my hands deep inside the blog beast, trying to divine a future layout.  Haruspicy?  It wasn't pretty, let me tell you. 

But it's here now, the new shape.  More white mostly.  Most of the energy went into hiding stuff.   We're also trying to impose some order on the system* and make it more accessible, hence the pages tabs just under the header.  The blogs we're following are already in place, but in the coming months we'll increase the content there: useful places on and off the internet, links to recipes in our history, and a list of the projects we're pursuing. 

Basically, if you want to read stay on this page; if you want to know more, look something up, or find a supplier for pickled goat hair, use the other pages too. 

Some remaining glitches will be smoothed out over the next few days, the others should be regarded as features.  But now it's gin and tonic time.



* which, I suddenly realise, is my day-job too, but with different kinds of systems.

Dec 11, 2010

Maak vol daardie koekieblikke! Dis Kersfees in Arcadia. Deel 2: Brosbrood

Oftewel, shortbread.  Of sables, uit die Frans.  Dis perfek vir hierdie tyd van die jaar want dit is ongelooflik eenvoudig en vinnig om aanmekaar te slaan.  En jy kan dit opdollie op verskeie maniere – versuikerde sitrusskil kan bygevoeg word, of gedroogde cranberries.  Jy kan die stafies doop in gesmelte donkersjokolade, of drizzle met 'n karamelsousie.  Myne hou ek eenvoudig, net die dun stafies ryk brosbrood met 'n lagie strooisuiker bo-op.  Hierdie baksel is vir J se oumas, aangesien ons besluit het dat vir die wat nie meer die sterkste tande het nie dalk nie met die taaiste koekies beloon moet word nie.  Dus haak ek alweer vas by *Peter Veldsman, en weer by Teetyd Treffers.  Jy room vinnig strooisuiker en (baie) botter bymekaar, meng jou meel en mielieblom en 'n titseltjie sout in, en druk vas in 'n pannetjie. 

Pasop wel vir te gou uit die pan haal as dit klaar gebak het – ek het een baksel *verloor omdat die stuk brosbrood nog warm was, en toe in agt dele breek.  Haastige hond, ensovoorts. 


*Hoekom het almal in die eerste plek van hom vergeet?  Die man is wonderlik.
**Indien dit wel met jou gebeur, moet asseblief nie die stukkende brosbrood weggooi nie.  Verkrummel dit tussen jou vingers, en hou in die vrieskas om te gebruik as 'n basis vir 'n kaaskoek of 'n soet tert van een of ander aard. 

Dec 9, 2010

toledo, en marsepein

Een bewolkte dag in Madrid het ons die trein geneem na Toledo.  In die land van Don Quixote, met klein, besondere nou straatjies wat om en om loop tot hoog teen die dorpie se heuwel op.  Daar was bitterlik baie toeriste, wat die plek effe vir ons gekleur het.  Maar daar was ook 'n pragtige meswinkel waarin J heelwat tyd spandeer het, en daar was meer marsepein as op enige ander plek waar ek al ooit was.

Almal in Toledo, wil dit blyk, maak marsepein.  Daar is talle klein houtraamwinkeltjies met vensters vol verskillende vorms en groottes en geure.  Die beste marsepein, so het ons verneem, word gemaak deur die dorpie se nonne.

Ons het 'n klein stukkie gekoop, wat vir jou oor die toonbank oorhandig word saam met 'n wit vierkantjie servet.  Met klein dennepitjies net waar jy byt. 

Dec 7, 2010

tamatie en crème fraiche quiche

Daar is mense wat baie gaande raak oor quiche.  Ek is nie van daardie orde nie, vind dit dikwels of te eierrig, soos 'n frittata met 'n identiteitskrisis, of net taamlik smaakloos.  Alhoewel my hart verkoop is aan die Franse uie quiche, met tuisgemaakte short crust pastry en soet gebraaide uie in 'n paar lekseltjies room, is dit moeilik vir my om ooit so opgewonde te raak oor quiches van 'n ander kleur.  Op Orangette het ek wel een gewaar wat belowend gelyk het, met 'n crème fraiche- en mosterdbasis waarop oondgeroosterde tamatie rus.  Ek weet nie of ek nie net dalk die mosterd oordoen het, en of die spesifieke geurkombinasie net nie vir my werk nie, maar ek was onvergenoegd met die eindresultaat.  'n Quiche gaan harder moet werk om my te beïndruk.

Dec 6, 2010

Lobster (again)



One last memory of last year's West Coast trip.

Dec 5, 2010

dinner party

Ek is vas oortuig dat deel van hoekom ek op aarde is is om dinner parties te hou.  Om 'n tafel te hê waar verskillende mense ontmoet en bevriend raak, om die weerloses te sus met heerlike kos, om fairy lights op te hang en kerse aan te steek en blomme in potte te plaas en om die grill aan te vergeet en te gil “fok fok fok” terwyl ek weer in die kombuis inhardloop en al die gaste lag.

Die laaste jaar was moeilik.  Dit was 'n kulminasie van twee jaar se opbou van post-traumatiese stressimptome en groeiende depressie tot by 'n eventuele nervous breakdown.  Vir lank het ek nie kos gemaak nie, nog minder die energie gehad om dit vir enige iemand anders te doen.  Maar ek is, uiteindelik, in recovery, en stadig maar seker het ek weer opgewonde begin raak oor kolwyntjiepanne, en chipotle rissies, en vier-gang maaltye voorsit vir amper twintig gaste, met 'n klein oond en 'n klein kombuisie in Arkadia, net duskant die Uniegebou, die liggies van die 224 wat skyn in die nag. 

'n Paar dae gelede het ek 'n tafel vol mense gehad wat mekaar nog nooit ontmoet het nie.  Daar was wyn, en sjampanje, en 'n sjokoladetruffelkoek.  En vir hoofgereg – peking vark.  Ek het die eerste keer daarvan gelees in 'n restaurantresensie van die faux-Polynesian restaurant The Hurricane Club, en sedertdien uitgevind dis ook hoe David Chang dit voorsit by sy Momofuku.  Pork belly word stadig gerooster totdat dit heerlik sag en geurig is, en dan bedien saam met stukkies komkommer, groenui en hoisin sauce, in peking duck-styl, met klein pannekoekies.  Dit is orgasmies. 

My gaste het tot vroeg in die volgende môre geëet en bottel na bottel wyn uitgedrink terwyl daar gesels is oor white guilt en Facebook as die Antichris en Courbet se Origin of the World, en die volgende oggend was my eetkamertafel vol gebruikte borde en glase en stoele wat orals rondstaan.  Net soos dit hoort. 


'n Paar notas oor die peking vark:

Ek het 'n stukkie pork belly met vel gekry, en die slagter gekry om die vel vir my kruis en dwars te sny.  Doen dit, anders sukkel jy jou gat af om dit self te doen.  Die aand voor jy dit wil bak, kook 'n ketel water en gooi dit oor die vark (wat jy op 'n staalrakkie staangemaak het), sodat die diamantjies op die vel mooi prominent uitstaan.  Vat kosher sout en vryf dit tussenin al die groefies, en oor die vleis aan die onderkant.  Laat dit staan vir 'n dag, en die volgende dag voor jy dit wil gaar maak was jy die sout af, en maak obsessief droog, anders gaan die vel nie behoorlik crackle nie.  Jy sout nie weer die vleis nie, maar varsgemaalde swartpeper is inderdaad welkom.  Intussen het jou oond so warm geword soos wat hy kan word, en daarin begewe jy jou varkie totdat die vel begin oppof.  Hou aan loer, maar na so halfuur behoort jy te kan agterkom dat dit nie veel verder gaan uitdy nie, en stel dan die oond af tot baie laag, omtrent 120ºC, en los dit daarin vir 'n paar ure.  Sodoende het jy heerlike sagte vleis, en uiters seductive crackling.  Sny in dun strokies aan tafel.

En 'n paar notas oor die pannekoekies:

Daar is twee tipes pannekoekresepte wat die rondte doen vir peking duck.  Een behels 'n beslag, die ander 'n deeg.  In my ervaring lewer die beslagresepte 'n sagte pannekoekie te naby aan ons tradisionele pannekoek, wat nie lekker is vir ons huidige doeleindes nie.  Die deegresep is meer werk, maar werk beautifully.  Jy maak 'n eenvoudige deeg van meel, sout en water, laat dit 'n rukkie staan sodat die gluten kan ontspan, en verdeel dit dan in klein bolletjies.  Elke bolletjie word gesmeer met sesamolie, 'n tweede bolletjie word bo-op geplaas, en albei word saam uitgerol, as een plat stukkie deeg.  Dit word so gebak, en uiteindelik uitmekaar getrek as dit gaar is, sodat jy met twee pragtige dun pannekoekies sit.  Dis moesaam, maar strangely meditative.

When snow threatens

The greengrocer offered me sprout tops, just as the weather started shifting from grey to white.  I'd never seen them before - the top end of a Brussels sprout plant, post-harvesting.  A couple of leaves, and marble-sized sprouts hiding between them.   They looked good, so I took two.  To cook, I chopped one roughly, then stirred in a dry saucepan, on top of a chopped rasher of bacon and two crushed juniper berries.  When it is a deep, soft green, remove, and deglaze the pan with a splash of gin and a stripe of milk which naturally goes on top.   Cream should also work, but I was trying to reserve the richness for the other half of the plate.   They are sweeter than your standard sprout and happily snuggle up with the juniper.

So, for extra frost protection and my daily dose of garlic, another first: panade.  Normally I wouldn't be too fussed about by something that sounds like cooked bread, but the looming skies and Orangette's enthusiasm convinced me.  And it seemed rustic and homely and comforting all those things sometimes regarded as good, especially in winter.  I gathered handful of stiff chard from the garden, a couple of spinach leaves too.  Chopped and slowly fried an onion with the garlic slipped in at the end. Sliced and wilted the greens, grate some cheddar, and rip apart the toughest bread in the house.  Layer the ingredients in an oven-proof dish - onions, then chard, then bread, then cheese.  Repeat.  Drizzle with stock then sprinkle the last bits of cheese on top.  Bake at 180C for 40 minutes, covered, then a few more uncovered to brown.  The long stewing of the onion gives a beautiful depth of flavour, while the bread sucks up a surprising amount of juice: a pregnant sponge.  The cheese almost disappears, leaving just warmth and flavour. 

Dec 3, 2010

Maak vol daardie koekieblikke! Dis Kersfees in Arcadia. Deel 1: Lebkuchen.

Dis chaos in my huis.  My sitkamerbanke is gestapel met klere wat moet gepak word vir 'n paar dae saam my ouers by die see.  Langs my bed lê vraestelle wat nog klaar gemerk moet word.  En die ganse eetkamertafel is vol glasbotteltjies van verskeie groottes, vir koekies en speseryneute en dukkahs vir al die vriende en familie wat Kersgeskenke verwag. 

Maar my kombuis lyk die beste.  Daar is kersliedjies uit die 1940's wat speel, fyn neerslae meel oor die vloer en die toonbanke.  My botteltjies speserye staan opgestapel en wag : wonderpeper (oftewel allspice), gemmer, naeltjies, kaneel, neutmuskaat.  Daardie line-up alleen maak my mateloos opgewonde. 

Ek begin met Nurembergse lebkuchen.  Dis 'n goeie eerste vir jou Kersbakkery – dit hou ses tot agt weke in 'n lugdigte houer, en die geur word beter soos wat dit ouer word.  Jy begin deur jou meel en speserye saam te sif, meng fyn amandelmeel en versuikerde sitrusskil by, en klits dan eiers en suiker en melk en heuning bymekaar, wat gemeng word met jou meelmengsel.  Dis 'n twee bak affêre, wat help dat jou kombuis nie naderhand soos 'n slagveld lyk nie.  Jou beslag word in 'n oondpan geskep, en vir net 'n paar minute gebak.  As dit afgekoel het sny jy dit in blokkies, en doop in gesmelte donkersjokolade om te bedek.  Lebkuchenresepte kom in verskeie vorme, sommiges met meer van 'n koekietekstuur, ander neig weer meer na koek.  Die wat meer van 'n koekerige aard is (soos wat ek besig is om te bak), kan uitdroog as dit weke voor die tyd gemaak word, en die sjokoladevelletjie help om dit te voorkom.  Dis natuurlik ook net donders lekker. 

Intussen brand ek om te weet wat jul Kersfeesbakkery behels.  Vertel!

Dec 2, 2010

The beardy ones

December 2009.  This qualifies as a "delayed" post, but it also serves to get me in the mood for December 2010.  Which is soon.  Very soon. 

After our joyful lobster experiences, we suddenly found ourselves with a valid permit, and a deep urge for more.  So my sister and I went to Kommetje and spent a day bobbing around the waves, repeatedly hauling up a net.  Paddle to stay in the same spot, hoist, check, refill the bait bag with mangled sardines, try again.  The result?  Nothing bigger than my thumb.  At least I know they're there.  Dieper! Da agter die rif! shouted the others coming from the blue beyond.  I smiled, waved a friendly hand in response to their display of dog-sized lobster, and muttered to my sister that I'm already uncomfortable this far out and we're not budging.  I suspect she was silently relieved.  After four hours the tide had turned quite nasty, the wind was picking up again, my fingers were stiff, and my sister ominously quiet, so we stopped.    The beach was sunny and very bright.

With nothing to show except for an unexpectedly deep tan, stiff shoulders and a pervasive sardine smell, we decided to change tactics:  we needed a less agile prey.   Mussels.  With sun and moon again favourably aligned, and a quick bit of paperwork*, we return:  the sister, A and I.  Kommetje again, around Klein Slangkop.   Brilliant white sand, the crunch of kelp underfoot, brilliant water, fresh salty air.  Marie captured it here.

Out on the rocks, searching for mussel beds.  Feeling under water to find fat, plump ones.  They hide between rocks, usually in the space that is soon to be covered by the returning tide.  Feel, grip, pull.  As if you're picking fruit.   (Do any readers still pick fruit?)  When I was young, my seaside visits would be scheduled around the tides.  Low tide, at spring tide especially, was reserved for scrambling over boulders, peering into rock pools, imagining the alien world just metres away.  The rest of the day was for swimming, reading, and eating, the more mundane things.  Over time the need has become less urgent, but I still can't hop past a pool without peering in.  Fish dart away, snails ignore me, while plants and various tentacled things usually wave at me. 

Other people did not spend their youth in this way.  A, for example.  This naturally impeded her rock-hopping abilities, but we took a fairly easy route in, and if we had had returned earlier, the way out would have been easy too.  I believe the knowing how to handle yourself on rocks comes over time (you only step on the black stuff once, for example), but others apparently assume you must be born with the knowledge.  Matters did not improve when A decided to swim through the pool back to the beach, instead of following the admittedly splashy route I'd identified for our return.  The pool turned out to be really shallow and really rocky, with layers of seaweed to cunningly disguise the rough edges down below.  I heard a splash, a splutter, then a curse or ten.  Then a slow semi-suspended crawl though the water to a point of safely.   She insisted that she was fine. Not fine, but fine.  The kind of fine that suggests spectacular bruising, and not only of her body.  No-one ever said foraging is easy.**

But we now had a bucket filled with mussels.  Fat, beardy ones.  At home we left them in the shade, still under water, to gently exhale the sand they invariably collect.  In the meantime, we soothed bruised bodies with gin. 

Then the cleaning.  Take pliers in your one hand, the mussel gently in you left, grab the beard and zip it out.  One smooth movement - you don't want it to realise the trauma it's about to undergo, or it might clamp shut stubbornly.
 
Beard out?  Now scrub the shell to remove the miscellaneous bits of sea. I like steel wool, others use brushes.   It is quite a laborious process, but we had many hands. 


Later, in the kitchen.  A assembled a heavenly concoction of herbs, white wine, butter and garlic, while I shuffled batches of mussels through the cooking pot.  Boiling wine, with a beyond best lager, they should be in there just long enough to open, a couple of minutes at the most.   If you're keen on chewing orange rubber, you may leave them for longer.  And don't do it when I'm visiting.   The two of three that didn't open were discarded, but all the others were very happy.

More family joined us, bringing more wine.  Fresh bread, salad.  Laughter.  And plenty of mussels. 




* It's really inexpensive to get a permit, R40 or so, and could maybe help an overwhelmed department handle the assault on our seas.  It's the right thing to do. 
** I tried my best to sound sympathetic at the time, promise.  

Dec 1, 2010

kataiffi, deel twee

Daar was nog heelwat stringe van die kataiffideeg oor, en ek en J moes middagete eet.  Ek het presies dieselfde metode gevolg as met die soet pastries, dit uitgerol oor 'n oppervlak, gesmeer met gesmelte botter, maar in plaas van neute en suikerstroop het ek hierdie keer fyngekapte olywe, vars kruie, feta en haselneute gebruik.  Weer opgerol in klein nessies, snoesig teen mekaar gepak in 'n gesmeerde bak, en gebak totdat die stringetjies deeg bros was buite, sag en sappig binne.